Przejdź do treści

Sprzedaż konsumencka

Drukuj

 

O sprzedaży konsumenckiej można mówić wówczas, gdy przedsiębiorca w zakresie działalności przedsiębiorstwa dokonuje sprzedaży rzeczy ruchomej (towaru konsumpcyjnego) konsumentowi. Sprzedaż konsumencka nie obejmuje sprzedaży energii elektrycznej, gazu i wody (chyba, że są sprzedawane w ograniczonej ilości lub w określonej objętości). Nie obejmuje także sprzedaży egzekucyjnej i sprzedaży dokonywanej w postępowaniu upadłościowym albo innym postępowaniu sądowym.

 

Zgodnie z art. 22¹ kodeksu cywilnego za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Konsumentem jest ten, kto kupuje od przedsiębiorcy.
Konsument, jako słabsza strona umowy ze względu na mniejszą siłę kontraktowania, podlega szczególnej ochronie, jednak w świecie agresywnej reklamy i zaawansowanych technik marketingowych i tak musi zachować wzmożoną czujność.

 

Obowiązki sprzedawcy przy zawieraniu umowy
Do podstawowych obowiązków sprzedawcy przy zawieraniu umowy z konsumentem określonych w ustawie o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej należą:

  • podanie do wiadomości kupującego ceny oferowanego towaru konsumpcyjnego oraz jego ceny jednostkowej (ceny za jednostkę miary), chyba że wyrażają się one tą samą kwotą. Przy sprzedaży towaru konsumpcyjnego oferowanego luzem jest wymagane podanie jedynie ceny jednostkowej. Taki sam sposób podawania cen powinien być stosowany w reklamie,
  • przy sprzedaży na raty, na przedpłaty, na zamówienie, według wzoru lub na próbę oraz sprzedaży za cenę powyżej dwóch tysięcy złotych potwierdzenie na piśmie wszystkich istotnych postanowień zawartej umowy,
  • na żądanie kupującego wydanie pisemnego potwierdzenia zawarcia umowy, zawierającego oznaczenie sprzedawcy z jego adresem, datę sprzedaży oraz określenie towaru konsumpcyjnego, jego ilość i cenę,
  • udzielenie kupującemu jasnych, zrozumiałych i niewprowadzających w błąd informacji w języku polskim, wystarczających do prawidłowego i pełnego korzystania ze sprzedanego towaru konsumpcyjnego. W szczególności podanie: nazwy towaru, określenie producenta lub importera i kraj pochodzenia towaru, znaki bezpieczeństwa i zgodności wymagane przez odrębne przepisy, informacje o dopuszczeniu do obrotu w Rzeczypospolitej Polskiej oraz, stosownie do rodzaju towaru, określenie jego energochłonności, a także inne dane wskazane w odrębnych przepisach. Wskazane informacje powinny znajdować się na towarze konsumpcyjnym lub być z nim trwale połączone,
  • zapewnienie w miejscu sprzedaży odpowiednich warunków techniczno-organizacyjnych umożliwiających dokonanie wyboru towaru konsumpcyjnego i sprawdzenie jego jakości, kompletności oraz funkcjonowania głównych mechanizmów i podstawowych podzespołów,
  • na żądanie kupującego wyjaśnienie znaczenia poszczególnych postanowień umowy,
  • wydanie kupującemu wraz z towarem konsumpcyjnym wszystkich elementów jego wyposażenia oraz sporządzonych w języku polskim instrukcji obsługi, konserwacji i innych dokumentów wymaganych przez odrębne przepisy.

 

Dowód zakupu
Dokonując zakupów konsument powinien pamiętać o konieczności uzyskania potwierdzenia zawarcia umowy (w formie rachunku, paragonu, faktury). Dowód zakupu, w razie potrzeby, w znacznej mierze ułatwi złożenie u sprzedawcy reklamacji.
Należy jednak pamiętać, iż ograniczanie ustawowego prawa konsumenta do reklamowania towaru, jedynie z powodu braku takiego potwierdzenia, jeśli konsument potrafi w inny sposób udowodnić fakt zawarcia umowy, jest niedopuszczalne.

 

Reklamacja
W przypadku, gdy zakupiony towar konsumpcyjny jest niezgodny z umową, konsument ma prawo złożyć reklamację do sprzedawcy, ponieważ w myśl obowiązujących przepisów, to sprzedawca odpowiada wobec kupującego za towar niezgodny za umową.
Towar konsumpcyjny jest niezgodny z umową, gdy:

  • nie nadaje się do celu, w jakim zwykle jest używany,
  • jego właściwości nie odpowiadają właściwościom cechującym towar tego rodzaju
  • nie posiada właściwości, o których zapewniał sprzedawca
  • został nieprawidłowo zamontowany (przez sprzedawcę lub przez konsumenta, który postępował według instrukcji otrzymanej od sprzedawcy). Należy w tym miejscu podkreślić, że przedsiębiorca odpowiada za informacje, których udziela konsumentowi.

 

Składając reklamację u sprzedawcy konsument może domagać się doprowadzenia towaru konsumpcyjnego do stanu zgodnego z umową przez nieodpłatną naprawę albo wymianę na nowy (nieodpłatność naprawy i wymiany oznacza, że sprzedawca ma również obowiązek zwrotu kosztów poniesionych przez kupującego, w szczególności kosztów demontażu, dostarczenia, robocizny, materiałów oraz ponownego zamontowania i uruchomienia).
Prawo wyboru między naprawą a wymianą towaru przysługuje konsumentowi i jest wiążące dla sprzedawcy.
Jeśli naprawa albo wymiana są niemożliwe lub wymagają nadmiernych kosztów, bądź narażają konsumenta na znaczne niedogodności, konsument ma prawo żądać obniżenia ceny albo od umowy odstąpić i zażądać zwrotu pieniędzy.
UWAGA: Konsument nie może od umowy odstąpić, jeśli niezgodność towaru z umową jest NIEISTOTNA.

 

Zasad określonych wyżej nie można wyłączyć ani ograniczyć w drodze umowy zawartej przed zawiadomieniem sprzedawcy o niezgodności towaru z umową.
W przypadku zaspokojenia roszczeń wynikających z niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową, sprzedawca może dochodzić odszkodowania od któregokolwiek z poprzednich sprzedawców.

 

Uprawnień wynikających z ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej nie należy mylić, z uprawnieniami wynikającymi z gwarancji.

 

Ważne terminy

  • Odpowiedzialność sprzedawcy trwa dwa lata od daty wydania towaru kupującemu (w razie wymiany towaru termin ten będzie biegł na nowo).
  • Konsument zobowiązany jest do poinformowania sprzedawcy o niezgodności w ciągu dwóch miesięcy od jej wykrycia. W przeciwnym razie traci wynikające z ustawy uprawnienia. Do zachowania terminu wystarczy wysłanie zawiadomienia przed jego upływem.
  • W przypadku stwierdzenia niezgodności towaru z umową przed upływem sześciu miesięcy od wydania towaru domniemywa się, że istniała ona w chwili wydania. W takiej sytuacji to  sprzedawca musi wykazać, że sprzedany towar był zgodny z umową.
  • Sprzedawca ma obowiązek ustosunkować się do żądania konsumenta (naprawy lub wymiany) w terminie czternastu dni. Jeżeli tego nie uczyni, uważa się, że uznał roszczenia konsumenta za uzasadnione. Wówczas powołując się na ten argument konsument powinien domagać się spełnienia swojego żądania określonego w reklamacji.

 

Joomla 1.6 Templates designed by Joomla Hosting Reviews